ভাবিছিলা তুমি হাত মেলিলেই

ৰচনা কাল : ১৯৮৬
 
ভাবিছিলো তুমি হাত মেলিলেই
 বিশাল আকাশ পাবা;
হয়তো তুমি পোৱা নোপোৱাৰ
দোমোজাত পৰি ৰ’বা ৷
                   পায়ো হেৰুওৱাৰ অনুভুতিখিনি
                                  কলিজাত সাঁচি থ’বা
                         সোঁৱৰণী মোৰ যিকণ পালা
                                তাকেই সাৱটি লʼবা ৷
                                       সেই সোঁৱৰণী বুকুতেই তুমি
                                       গুপুতেই সাঁচি থবা।।
তৰু-তৃণে হাঁহি, নাচিছিলে কত
 সেউজ সাজেৰে সাজি
 তৰু-তৃণে জানো সলাব বাগৰ
 নঙঠা ডালেৰে আজি
 শুকান নদীৰ শুনি হাহাকাৰ
 ডাৱৰে উঠিব গাজি
  সেমেকা চকুত অশ্রু নমাব
  অতীতৰ সুৰ বাজি ৷
                    সেই সুৰধ্বনি, মৌনতাৰেই
                           বুকুতেই সাঁচি থ’বা ৷
                      জীৱন এটি সাঁথৰ  মাথোঁ
                                 অৰ্থ ভঙাহে টান
              হাঁহিব খুজিলেই কিহবাই যেন
                           ত্রাসতে কঁপায় প্রাণ ৷
কতনো অ-প্রকাশিত
বেদনাৰ আহে বান
বানৰ জোৱাৰে ছিঙি-ভাঙি নিয়ে
যত মান-অভিমান
অভিমানখিনি অভিনয়ৰেই
লুকুৱাই তুমি থ’বা ৷৷
                 মানা বা নেমানা কিছু কথা যেন
                                    হঠাতেই ঘটি যায়
               নেমানো বুলিও নোৱাৰা থাকিব
                                   তুমি যেন নিৰুপায়
                         প্রতিদিনে কত ঘটনা ঘটে
                                অচিন আঘাত পায় ৷
সময়ৰ এটি গুণ আছে
ই আঘাত শুকুৱায় ৷
ধৈৰ্য্যখিনি নিৰ্ভীকভাৱেই
বুকুতেই পুহি থ’বা ৷